Poprawna forma to nieprawda – łącznie. „Prawda” to rzeczownik, a „nie” z rzeczownikami piszemy razem.
Zasada
Rzeczownik z „nie” tworzy nowy wyraz o przeciwnym znaczeniu: prawda – nieprawda, porządek – nieporządek, pewność – niepewność. Zapisujemy go jako jedno słowo, także wtedy, gdy stanowi całe zdanie:
- Nieprawda! Wcale tego nie powiedziałem.
- To nieprawda, że się spóźniłam.
- W artykule było kilka nieprawd.
Kiedy osobno?
Osobno piszemy „nie prawda” tylko w przeciwstawieniu, gdy zaprzeczamy jednemu określeniu, by od razu podać inne:
- Liczy się dla niego nie prawda, lecz wygoda.
- Zwyciężyła nie prawda, tylko głośniejszy krzyk.
W zwykłym zaprzeczeniu, bez takiej pary, zapis rozdzielny jest błędem.
„Nieprawdaż?” – partykuła pytająca
Łącznie piszemy też książkową partykułę nieprawdaż, którą dodaje się na końcu zdania, oczekując potwierdzenia: Piękny dziś dzień, nieprawdaż? Przed nią stawiamy przecinek. W swobodnej rozmowie zastępuje ją zwykłe prawda? albo no nie?
Rodzina wyrazów – wszystko łącznie
- nieprawdziwy – przymiotnik
- nieprawdziwie – przysłówek
- nieprawdopodobny, nieprawdopodobnie
Jak zapamiętać?
„Nieprawda” ma swój odpowiednik jednym słowem: kłamstwo, fałsz. Skoro da się ją zastąpić jednym wyrazem, sama też jest jednym wyrazem.
