"Nie" z wyrazami

Nie wątpię czy niewątpię?

Poprawna forma to nie wątpię – osobno i z „ę” na końcu. Zapisy „niewątpię” i „nie wątpie” są błędne.

Dlaczego osobno?

„Wątpię” to forma czasownika wątpić, a „nie” z czasownikami piszemy rozdzielnie: nie wiem, nie sądzę, nie wątpię. Łączna pisownia dotyczy tylko nielicznych czasowników, które bez „nie” nie istnieją (np. nienawidzić). „Wątpić” istnieje samodzielnie, więc do nich nie należy.

Dlaczego „ę” na końcu?

W 1. osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego czasowniki typu wątpić, robić, prosić mają końcówkę -ę: robię, proszę, wątpię. W swobodnej wymowie końcowe „ę” często brzmi jak „e”, ale w piśmie ogonek musi zostać.

Odmiana

nie wątpię, nie wątpisz, nie wątpi, nie wątpimy, nie wątpicie, nie wątpią. „Ą” w rdzeniu zostaje we wszystkich formach.

Przykłady użycia

  • Nie wątpię, że dasz sobie radę.
  • Nie wątpię w jego dobre intencje.
  • Nikt nie wątpi, że to był wypadek.

Pułapka: „niewątpliwie” łącznie

Przysłówek niewątpliwie i przymiotnik niewątpliwy piszemy razem, bo „nie” z przymiotnikami i przysłówkami odprzymiotnikowymi łączymy w jeden wyraz: niewątpliwy sukces, to niewątpliwie jej zasługa. Czasownik zostaje osobno.

Składnia

Mówimy nie wątpię, że… albo nie wątpię w coś. Po „nie wątpię” w zdaniu złożonym stawiamy przecinek przed „że”.

Jak zapamiętać?

Zestaw trzy zdania: nie wątpię (czasownik – osobno), niewątpliwy (przymiotnik – łącznie), niewątpliwie (przysłówek – łącznie). Część mowy decyduje o pisowni.