Poprawna forma to nie ma – gdy chodzi o brak czegoś albo zaprzeczenie czasownika „mieć”. Łączny zapis „niema” też istnieje, ale to zupełnie inny wyraz: forma przymiotnika niemy.
„Nie ma” – osobno, bo to czasownik
Partykułę „nie” z czasownikami piszemy rozdzielnie: nie wiem, nie mogę, nie chcę. „Ma” to forma czasownika mieć, więc zaprzeczenie zapisujemy dwoma wyrazami.
- W lodówce nie ma mleka.
- Nie ma za co!
- Szef nie ma dziś czasu.
„Niema” – łącznie, bo to przymiotnik
„Niemy” znaczy „niemówiący, bez dźwięku”. W rodzaju żeńskim przyjmuje formę niema:
- Na sali zapadła niema cisza.
- Aktorka zagrała niemą rolę.
- Kino nieme – filmy bez dźwięku.
Jak odróżnić?
Spróbuj podstawić inne słowo. Jeśli pasuje brakuje albo nie posiada (w lodówce brakuje mleka), piszesz nie ma. Jeśli pasuje milcząca (milcząca cisza), piszesz niema.
Uwaga na „nie mam” i „nie mamy”
Ta sama zasada dotyczy wszystkich form: nie mam, nie masz, nie mamy, nie mają. Łącznie – nigdy.
Jak zapamiętać?
Czasownik i „nie” to sąsiedzi, którzy się nie dotykają. „Niema” łącznie zostaw dla ciszy, która nic nie mówi.
