Poprawna forma to nicnierobienie – łącznie, jako jeden wyraz. Zapis „nic nie robienie” jest błędny, choć odpowiadające mu połączenie z czasownikiem – nic nie robić – piszemy osobno.
Dlaczego łącznie?
„Nicnierobienie” to rzeczownik nazywający stan lub zajęcie: błogie lenistwo, brak jakiejkolwiek aktywności. Powstał ze zrośnięcia całej grupy wyrazów nic nie robić w jedno słowo. Takie zrosty zapisujemy łącznie, podobnie jak wiarygodny czy zmartwychwstanie. Słowniki ortograficzne notują właśnie postać łączną.
Rzeczownik a czasownik
- nicnierobienie – rzeczownik, łącznie: Kocham niedzielne nicnierobienie.
- nic nie robić – czasownik z zaimkiem i partykułą, osobno: W niedzielę chcę nic nie robić.
Sprawdzian: jeśli wyraz można poprzedzić przymiotnikiem (słodkie nicnierobienie) albo zastąpić rzeczownikiem lenistwo, piszesz łącznie.
Przykłady użycia
- Po sesji należy mi się tydzień nicnierobienia.
- Wakacje spędził na słodkim nicnierobieniu.
- Nie potrafi długo znieść nicnierobienia – zaraz szuka zajęcia.
Odmiana
nicnierobienie, nicnierobienia, nicnierobieniu, nicnierobieniem – odmienia się jak inne rzeczowniki na -enie, np. marzenie. Liczby mnogiej się nie używa.
Uwaga na zapis mieszany
Błędny jest także zapis „nic nierobienie”. Zasada o łącznej pisowni „nie” z rzeczownikami odczasownikowymi (nierobienie) jest tu tylko połową prawdy – do jednego wyrazu dołącza również „nic”.
Jak zapamiętać?
Nicnierobienie to jedno, niepodzielne lenistwo – nie ma w nim miejsca nawet na spację.
