Poprawna forma to nie powiem – osobno. Zapis „niepowiem” jest błędny.
Dlaczego osobno?
„Powiem” to forma czasu przyszłego czasownika powiedzieć. Czasowniki piszemy z „nie” rozdzielnie we wszystkich formach – czasu teraźniejszego, przeszłego, przyszłego i w trybie przypuszczającym: nie powiem, nie powiedział, nie powiedziałabym, nie mów.
„Nie powiem” jako wtrącenie
W mowie potocznej wyrażenie „nie powiem” często znaczy „przyznaję, trzeba uczciwie przyznać”. Pełni wtedy funkcję wtrącenia i oddzielamy je przecinkami:
- Obiad był, nie powiem, bardzo smaczny.
- Ładnie tu, nie powiem.
W tym znaczeniu też piszemy osobno.
Przykłady użycia
- Nie powiem nikomu, obiecuję.
- Tego ci nie powiem przez telefon.
- Nie powiem, żebym był zachwycony tym pomysłem.
Uwaga na rzeczownik
Łącznie piszemy rzeczowniki odczasownikowe: niepowiedzenie (niepowiedzenie prawdy). Ta sama zasada dotyczy przymiotnika niewypowiedziany – w znaczeniu „taki, którego nie da się wyrazić słowami” (niewypowiedziana radość).
Inne formy czasownika – też osobno
Rozdzielnie piszemy również formy od czasownika niedokonanego mówić i od pokrewnych czasowników z przedrostkami: nie mówię, nie wypowiem się, nie odpowiem, nie opowiedział. Przedrostek niczego tu nie zmienia – to wciąż czasowniki.
Jak zapamiętać?
„Nie powiem” to deklaracja milczenia – a milczące słowa stoją od siebie z daleka. Czasownik i „nie” zawsze rozdziela spacja.
