Poprawna forma to niefart – łącznie. „Fart” to rzeczownik, a „nie” z rzeczownikami piszemy razem.
Co znaczy „niefart”?
Fart to potoczne określenie szczęścia, pomyślnego zbiegu okoliczności: mieć farta. Niefart oznacza więc pecha – sytuację, w której coś się nie udaje nie z naszej winy. Oba słowa należą do języka potocznego; w tekście oficjalnym lepiej użyć wyrazów szczęście i pech.
Zasada: „nie” z rzeczownikami łącznie
Rzeczownik z „nie” tworzy nowy wyraz o przeciwnym znaczeniu, więc zapisujemy go jako jedno słowo. Potoczność nie ma tu znaczenia – reguła działa tak samo jak w wyrazach neutralnych:
- niefart, niepowodzenie
- nieszczęście, nieporozumienie
- niewypał, nieudacznik
Kiedy „nie fart” osobno?
Tylko w przeciwstawieniu, gdy zaraz po nim pojawia się inne określenie ze spójnikiem lecz, ale albo tylko:
- To był nie fart, tylko ciężka praca.
- Zdecydował nie fart, lecz lepsze przygotowanie rywali.
Przykłady użycia
- Co za niefart – autobus odjechał minutę przed nami.
- Miał niefarta i złapał gumę na pustej drodze.
- Seria niefartów w końcu się skończyła.
Odmiana
niefart, niefarta (np. mieć niefarta), niefartowi, niefartem; liczba mnoga niefarty, niefartów. Przymiotnik niefartowny również piszemy łącznie.
Jak zapamiętać?
„Niefart” to po prostu „pech” – jedno słowo zastępuje jedno słowo. Tak samo jak w parze szczęście – nieszczęście, której nikt nie zapisuje osobno.
