Rz czy ż

Dążyć czy dąrzyć?

Poprawna forma to dążyć – przez „ż”. Zapis „dąrzyć” jest błędny: w rodzinie tego wyrazu nie ma głoski „r”, która mogłaby uzasadnić „rz”.

Dlaczego „ż”?

„Rz” piszemy przede wszystkim wtedy, gdy w wyrazach pokrewnych pojawia się „r” (morze – morski). Sprawdźmy rodzinę czasownika „dążyć”:

  • dążę, dążysz, dąży
  • dążenie, dążność
  • zdążyć, podążać, nadążać

Nigdzie nie słychać „r”. Brak takiej wymiany oznacza, że piszemy „ż”.

„Ą” – też do zapamiętania

W wyrazie „dążyć” przed „ż” wymawiamy [on], ale zapisujemy „ą”. Ta nosówka zostaje w całej rodzinie: zdążyć, nadążać, podążyć.

Znaczenie i składnia

„Dążyć” znaczy „starać się coś osiągnąć, zmierzać do czegoś”. Łączy się z przyimkiem do: dążyć do celu, dążyć do porozumienia. Może też oznaczać zmierzanie w jakimś kierunku: dążyć ku miastu (styl książkowy).

Przykłady użycia

  • Obie strony dążą do kompromisu.
  • Całe życie dążył do niezależności finansowej.
  • Nie nadążam za zmianami w przepisach.

Uwaga: „dążyć” a „darzyć”

Łatwo pomylić ten czasownik z darzyć („obdarzać uczuciem”: darzyć kogoś zaufaniem). Tam piszemy „rz” i nie ma „ą” – bo darzyć pochodzi od daru. To dwa różne słowa o różnym znaczeniu.

Jak zapamiętać?

Kto dąży, ten chce zdążyć – oba słowa piszemy z „ą” i „ż”, bez żadnego „r”.