Poprawna forma to dążyć – przez „ż”. Zapis „dąrzyć” jest błędny: w rodzinie tego wyrazu nie ma głoski „r”, która mogłaby uzasadnić „rz”.
Dlaczego „ż”?
„Rz” piszemy przede wszystkim wtedy, gdy w wyrazach pokrewnych pojawia się „r” (morze – morski). Sprawdźmy rodzinę czasownika „dążyć”:
- dążę, dążysz, dąży
- dążenie, dążność
- zdążyć, podążać, nadążać
Nigdzie nie słychać „r”. Brak takiej wymiany oznacza, że piszemy „ż”.
„Ą” – też do zapamiętania
W wyrazie „dążyć” przed „ż” wymawiamy [on], ale zapisujemy „ą”. Ta nosówka zostaje w całej rodzinie: zdążyć, nadążać, podążyć.
Znaczenie i składnia
„Dążyć” znaczy „starać się coś osiągnąć, zmierzać do czegoś”. Łączy się z przyimkiem do: dążyć do celu, dążyć do porozumienia. Może też oznaczać zmierzanie w jakimś kierunku: dążyć ku miastu (styl książkowy).
Przykłady użycia
- Obie strony dążą do kompromisu.
- Całe życie dążył do niezależności finansowej.
- Nie nadążam za zmianami w przepisach.
Uwaga: „dążyć” a „darzyć”
Łatwo pomylić ten czasownik z darzyć („obdarzać uczuciem”: darzyć kogoś zaufaniem). Tam piszemy „rz” i nie ma „ą” – bo darzyć pochodzi od daru. To dwa różne słowa o różnym znaczeniu.
Jak zapamiętać?
Kto dąży, ten chce zdążyć – oba słowa piszemy z „ą” i „ż”, bez żadnego „r”.
