Poprawna forma to błędny – z „ę”. Zapisy „błendny” i „błedny” są błędne: pierwszy oddaje wymowę, drugi gubi nosowość.
Dlaczego „ę”?
„Błędny” pochodzi od rzeczownika błąd. Samogłoski nosowe „ą” i „ę” regularnie wymieniają się w wyrazach pokrewnych:
- błąd – błędu, błędny, błędnie
- ząb – zęby
- dąb – dęby
Skoro w „błąd” jest „ą”, w „błędny” musi być „ę”. To wystarczający sprawdzian.
Skąd zapis „błendny”?
Przed spółgłoskami „d”, „t” wymawiamy „ę” jako [en]. Zapis „błendny” oddaje tę wymowę, ale pisownia jej nie odwzorowuje – podobnie jak w będę, pędzić, tędy.
Wyrazy pokrewne
- błędnie, błędność
- błędnik – narząd równowagi w uchu
- bezbłędny, bezbłędnie
- błądzić – tu znów „ą”
Przykłady użycia
- Wpisałeś błędny kod pocztowy.
- To było błędne założenie od samego początku.
- Po lesie krążył błędny ognik.
Przymiotnik ma też znaczenie „błądzący, zagubiony”: błędne spojrzenie, błędny rycerz. Pisownia pozostaje ta sama – zawsze z „ę”.
Uwaga: błędny to także „wędrujący bez celu”.
Jak zapamiętać?
Jeden błąd, kilka błędów – a błędny to coś, co zawiera błąd. Ogonek wędruje z „ą” na „ę”, ale nigdy nie znika.
