Poprawna forma to nadziei. Zapis „nadzieji” jest błędny, choć w wymowie słyszymy wyraźne [j] przed końcowym „i”.
Dlaczego bez „j”?
„Nadzieja” kończy się na -ja poprzedzone samogłoską „e”. W takich rzeczownikach w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku piszemy samo „-i” – litera „i” po samogłosce sama oddaje dźwięk [j]. Tak samo odmieniają się:
- knieja – kniei
- zbroja – zbroi
- szyja – szyi
- epopeja – epopei
Odmiana
- M. nadzieja
- D. nadziei (pełen nadziei)
- C. nadziei
- B. nadzieję
- N. nadzieją
- Ms. o nadziei
Liczba mnoga: nadzieje, nadziei, nadziejom, nadziejami. „J” zostaje wszędzie tam, gdzie po nim stoi inna samogłoska niż „i”.
Przykłady użycia
- Wracał do domu pełen nadziei.
- Nie tracę nadziei, że jeszcze się spotkamy.
- Zadzwoniłam w nadziei, że ktoś odbierze.
- Wyniki badań dają nadzieję na szybki powrót do zdrowia.
Przecinek po „w nadziei”
W wyrażeniu w nadziei, że… przecinek stawiamy przed „że”, bo zaczyna się tam zdanie podrzędne: Czekał w nadziei, że autobus jednak przyjedzie.
Jak zapamiętać?
Po polsku nie zapisujemy „ji” po samogłosce. Skoro piszemy zbroi i kniei, piszemy też nadziei.