Poprawna forma to na przekór – osobno i przez „ó”. Zapisy „naprzekór” i „na przekur” są błędne.
Dlaczego osobno?
„Na przekór” to wyrażenie przyimkowe, złożone z przyimka na i rzeczownika przekór, który dziś występuje już tylko w tym wyrażeniu. Takie połączenia co do zasady piszemy rozdzielnie, tak jak na złość, na pewno, na razie. Choć w mowie brzmi jak jeden wyraz, nie zrosło się w przysłówek.
Dlaczego „ó”?
„Ó” w wyrazie „przekór” wymienia się na „o” w wyrazach pokrewnych:
- przekora – skłonność do robienia czegoś wbrew innym
- przekorny, przekornie
Skoro słychać tam „o”, w „przekór” piszemy „ó”.
Znaczenie i składnia
„Na przekór” znaczy „wbrew, na złość”. Łączy się z celownikiem: na przekór komu? czemu? – na przekór rodzicom, na przekór losowi.
Przykłady użycia
- Na przekór prognozom cały weekend było słonecznie.
- Zrobił to na przekór wszystkim, którzy w niego wątpili.
- Kwiaty zakwitły na przekór późnym przymrozkom.
Pokrewna pułapka: „na złość”
Bliskoznaczne na złość również piszemy osobno. Podobnie wbrew – to jeden wyraz, ale przyimek, więc z rzeczownikiem piszemy go rozdzielnie: wbrew radom.
Jak zapamiętać?
Pomyśl o przekorze. Kto robi coś na przekór, ten jest przekorny – i w obu wyrazach słychać, dlaczego piszemy „ó”. A skoro na złość osobno, to na przekór też.