Poprawna forma to nie wierzę – osobno, przez „rz” i z „ę” na końcu. Zapisy „niewierzę”, „nie wieżę” i „nie wierze” są błędne.
Dlaczego osobno?
„Wierzę” to forma czasownika wierzyć, a partykułę „nie” z czasownikami piszemy rozdzielnie: nie wiem, nie mogę, nie wierzę. Dotyczy to wszystkich form: nie wierzysz, nie wierzył, nie wierzcie.
Dlaczego „rz”?
„Rz” w tym wyrazie wymienia się na „r”: wierzyć – wiara, wierzę – wiarygodny. Ta wymiana jest najpewniejszym uzasadnieniem pisowni „rz”. Końcowe „ę” to zwykła końcówka 1. osoby, jak w robię czy piszę – w mowie często zanika, ale w piśmie musi zostać.
Pułapka: „wieżę”
Zapis wieżę istnieje, ale to biernik rzeczownika wieża: Widzę wieżę kościoła. „Nie wieżę” w znaczeniu braku wiary to więc błąd, który zmienia sens zdania.
Kiedy łącznie?
Łącznie z „nie” piszemy wyrazy z tej samej rodziny, które nie są osobowymi formami czasownika:
- niewiara, niewierność – rzeczowniki
- niewierny – przymiotnik
- niewierzący – imiesłów przymiotnikowy; od 2026 roku „nie” z imiesłowami przymiotnikowymi piszemy zawsze łącznie
Przykłady użycia
- Nie wierzę, że to już koniec wakacji!
- Nie wierzę w takie przypadki.
- Długo nie wierzyła w swój sukces.
Jak zapamiętać?
Wiara ma „r”, więc wierzę ma „rz”. A „nie” stoi osobno, bo czasownik zawsze trzyma je na dystans.