Poprawna forma to nie zdążę – osobno, z „ą” w środku, „ż” i „ę” na końcu. Zapisy „niezdążę”, „nie zdonżę” i „nie zdąże” są błędne.
Dlaczego osobno?
„Zdążę” to forma czasownika zdążyć, a „nie” z czasownikami piszemy rozdzielnie. Zasada obejmuje wszystkie osoby i czasy:
- nie zdążę, nie zdążysz, nie zdąży
- nie zdążymy, nie zdążycie, nie zdążą
- nie zdążyłem, nie zdążyła, nie zdążyli
Nosówki: „ą” w środku, „ę” na końcu
W środku wyrazu słychać nosowe „ą” – i tak je zapisujemy, a nie jako „on”: zdążyć, podobnie jak dążyć czy dążenie. Na końcu formy 1. osoby stoi „ę”, jak w robię, mówię. W szybkiej mowie końcowe „ę” brzmi często jak „e”, ale pisownia „zdąże” jest błędem.
Kiedy łącznie?
Łącznie piszemy tylko rzeczownik odczasownikowy: niezdążenie – niezdążenie na pociąg kosztowało nas cały dzień. Jest to jednak słowo rzadkie; zwykle wygodniej powiedzieć spóźnienie się na pociąg.
Przykłady użycia
- Obawiam się, że nie zdążę na ostatni autobus.
- Jeśli nie zdążę do piątku, dam znać.
- Wczoraj nie zdążyliśmy obejrzeć końcówki meczu.
Jak zapamiętać?
Powiedz na głos: nie zdążę, nie zdążysz, nie zdąży. Między „nie” a czasownikiem jest pauza – i ta pauza to spacja w piśmie.