Obie formy istnieją, ale to różne przypadki imienia Ania. Anią to narzędnik liczby pojedynczej (z kim? – z Anią), a Aniom – celownik liczby mnogiej (komu? – Aniom, czyli kilku dziewczynkom o tym imieniu).
„Anią” – jedna osoba
Końcówka -ą to typowy narzędnik rzeczowników żeńskich: z mamą, z siostrą, z Kasią. Używamy jej po przyimkach z, przed, nad, za, pod i po czasownikach wymagających narzędnika.
- Idę do kina z Anią.
- Zaopiekuj się Anią, dopóki nie wrócę.
„Aniom” – kilka osób
Końcówka -om to celownik liczby mnogiej: dzieciom, koleżankom, sąsiadom. „Aniom” pojawia się, gdy mówimy o kilku Aniach naraz i coś im dajemy, mówimy, pomagamy.
- Nauczycielka pogratulowała obu Aniom z naszej klasy.
- Dałam Aniom po kawałku ciasta.
Skąd się bierze pomyłka?
W swobodnej wymowie końcowe „-ą” często brzmi jak [om], dlatego „z Aniom” zdarza się w tekstach pisanych tak, jak się mówi. To jednak błąd: po „z” w znaczeniu towarzyszenia zawsze stoi narzędnik, czyli z Anią. Ten sam problem dotyczy innych imion: z Olą (nie „z Olom”), z Basią, z Zosią.
Szybki sprawdzian
Zapytaj o przypadek:
- z kim? kim? → Anią (jedna osoba);
- komu? o kilku osobach → Aniom.
Możesz też podstawić inne słowo: jeśli pasuje z mamą, piszesz z Anią; jeśli pasuje koleżankom, piszesz Aniom.
Jak zapamiętać?
„Ą” ma jeden ogonek – i dotyczy jednej Ani. „-om” ma dwie litery – i dotyczy wielu Ań.