Poprawna forma to stoi. Zapis „stoji” jest błędny, mimo że w wymowie wyraźnie słychać [j].
Dlaczego bez „j”?
W polskiej pisowni litera „i” stojąca po samogłosce oznacza jednocześnie głoskę [j]. Dopisywanie „j” byłoby więc zapisaniem tego samego dźwięku dwa razy. Dlatego piszemy stoi, a nie „stoji”. Zasada dotyczy wszystkich form, w których po samogłosce tematu pojawia się „i”:
- stoi, stoimy, stoicie
- stoisko – rzeczownik z tej samej rodziny
Kiedy „j” jednak jest?
Przed innymi samogłoskami „j” zapisujemy normalnie: stoję, stoją, stojący, stojak. Pełna odmiana w czasie teraźniejszym wygląda więc tak: stoję, stoisz, stoi, stoimy, stoicie, stoją.
Tryb rozkazujący: „stój”
W trybie rozkazującym pojawia się „ó”: stój, stójmy, stójcie. To „ó” wymienne – w innych formach słyszymy „o” (stoi, stoję).
Przykłady użycia
- Na rogu ulicy stoi stara kamienica.
- Autobus stoi w korku od dwudziestu minut.
- Co stoi na przeszkodzie, żebyśmy spotkali się jutro?
Ta sama zasada w innych czasownikach
Tak samo zachowują się bać się – boi się, doić – doi, poić – poi, kroić – kroi. Wszędzie piszemy „oi”, nigdy „oji”.
Jak zapamiętać?
Pomyśl o słowie stoisko: nikt nie napisze „stojisko”. W „stoi” działa dokładnie ta sama reguła.