Poprawna forma to pęseta – przez „ę”. Zapis „penseta” jest błędny, choć wymowa może go podsuwać.
Dlaczego „ę”?
„Pęseta” to zapożyczenie z języka francuskiego (pincette – szczypczyki), które dawno przyswoiło się w polszczyźnie i otrzymało polską pisownię. Przed spółgłoskami szczelinowymi, takimi jak „s”, „z”, „sz”, samogłoskę nosową wymawiamy jako „ę” z nosowym przydźwiękiem i zapisujemy literą ę, a nie połączeniem „en”: gęsty, męski, kęs, pęseta.
„Ę” czy „en” – kiedy co?
W wyrazach obcego pochodzenia, które zachowały obce brzmienie, często piszemy „en”: agent, procent, sens. „Pęseta” jednak spolszczyła się w pełni – nie ma w niej śladu francuskiego zapisu, dlatego obowiązuje litera „ę”. Takie wyrazy trzeba po prostu zapamiętać.
Odmiana
pęseta, pęsety, pęsecie, pęsetę, pęsetą; liczba mnoga pęsety, pęset. Zdrobnienie: pęsetka. Zwróć uwagę na celownik i miejscownik: o pęsecie – „t” wymienia się na „c”, jak w kobieta – kobiecie.
Przykłady użycia
- Wyjmij drzazgę pęsetą, będzie łatwiej.
- W kosmetyczce zawsze nosi małą pęsetkę.
- Laborant chwycił próbkę pęsetą i umieścił ją pod mikroskopem.
Skąd bierze się pomyłka?
Zapis „penseta” może się brać ze skojarzenia z wyrazami pensja i pensjonat, w których „en” rzeczywiście piszemy. To jednak zupełnie inna rodzina wyrazów, niezwiązana z pęsetą ani znaczeniem, ani pochodzeniem.
Jak zapamiętać?
Pęsetą chwytasz coś bardzo drobnego – i litera „ę” ma drobny ogonek, jakby sama była chwytana pęsetą.
