Poprawna forma to elokwentny – przez „en”. Zapis „elokwętny” jest błędny, podobnie jak „elokfentny”.
Dlaczego „en”, a nie „ę”?
„Elokwentny” pochodzi od łacińskiego eloquens – „wymowny”. W wyrazach zapożyczonych, które zachowały obcą budowę, połączenie samogłoski z „n” przed spółgłoską zapisujemy literami, a nie samogłoską nosową:
- elokwentny, elokwencja
- student, agent, prezent, procent, docent
- abonent, klient, pacjent
„Ę” piszemy przede wszystkim w wyrazach rodzimych i dawno przyswojonych: pamiętać, święto, mięta. „Elokwentny” do nich nie należy.
Dlaczego „kw”, a nie „kf”?
Po „k” głoska „w” traci dźwięczność i słyszymy [kf]. W piśmie zostaje jednak „w”, tak jak w kwiat, kwadrat czy kwestia.
Co znaczy „elokwentny”?
To ktoś, kto mówi płynnie, zręcznie i przekonująco – potrafi dobrać słowa i łatwo formułuje myśli. Rzeczownik elokwencja oznacza tę umiejętność. Bliskoznaczne są wymowny, wygadany (potocznie) i krasomówczy.
Przykłady użycia
- Nowy rzecznik okazał się niezwykle elokwentny.
- Jej elokwencja zrobiła wrażenie na komisji.
- Nie jest zbyt elokwentny, ale zawsze mówi do rzeczy.
Odmiana i stopniowanie
elokwentny, elokwentna, elokwentne, elokwentni; stopień wyższy bardziej elokwentny, rzadziej elokwentniejszy. Przysłówek: elokwentnie.
Jak zapamiętać?
Elokwentny mówca jest jak dobry student przy tablicy – obaj mają „en” przed „t”. Skojarz te dwa słowa, a nosówka nie będzie ci się już narzucać.
