Poprawna forma to muskuły – z dwoma zwykłymi „u”. Zapisy „muskóły”, „móskuły” i „móskóły” są błędne.
Dlaczego „u”?
„Muskuł” (w liczbie pojedynczej) to wyraz pochodzenia łacińskiego – od musculus, „mięsień”. W zapożyczeniach „ó” pojawia się bardzo rzadko, a w tym słowie nie ma żadnej formy z „o”, która mogłaby je uzasadnić:
- muskuł, muskułu, muskułem
- muskuły, muskułów
- muskularny – o kimś z wyraźnie zarysowanymi mięśniami
Wszędzie „u”. Warto zauważyć, że końcówka „-ów” w dopełniaczu liczby mnogiej (muskułów) ma „ó”, ale to cecha końcówki, a nie tematu wyrazu.
Znaczenie i styl
„Muskuły” to potoczne określenie mięśni, zwłaszcza dobrze rozwiniętych. Słowo często pojawia się z przymrużeniem oka: prężyć muskuły znaczy też „demonstrować siłę”, np. w polityce czy biznesie.
Przykłady użycia
- Po roku na siłowni miał imponujące muskuły.
- Obie firmy zaczęły prężyć muskuły przed negocjacjami.
- Jest muskularny, ale bardzo łagodny z charakteru.
Muskuł czy mięsień?
W tekstach naukowych i medycznych używamy słowa mięsień. „Muskuły” zostawiamy dla języka potocznego, sportowego i publicystyki – tam, gdzie chodzi o siłę i wygląd, a nie o anatomię.
Jak zapamiętać?
Pomyśl o przymiotniku muskularny – nikt nie napisze „móskularny”. Skoro w nim są same zwykłe „u”, to muskuły też.
