Ó czy u

Kurier czy kórier?

Poprawna forma to kurier – przez „u” i „i”. Zapisy „kórier” i „kurjer” są dziś błędne.

„U”, nie „ó”

„Ó” piszemy tam, gdzie w innej formie wyrazu słychać „o”, a także w kilku typowych zakończeniach (-ów, -ówka, -ówna). W wyrazie „kurier” nic takiego nie zachodzi: kurier, kuriera, kurierzy – wszędzie „u”. To wyraz obcego pochodzenia, a w zapożyczeniach „ó” zdarza się bardzo rzadko.

„I”, nie „j”

Zapis „kurjer” to pozostałość dawnej pisowni. Przed reformą ortografii z lat trzydziestych XX wieku w wyrazach obcych pisano „j” po spółgłoskach: kurjer, Marja, historja. Reforma zastąpiła je literą „i” i tak piszemy do dziś: kurier, Maria, historia. Formę „kurjer” spotkasz jeszcze w tytułach starych gazet, ale nie w dzisiejszych tekstach.

Odmiana i wyrazy pokrewne

  • kurier, kuriera, kurierowi, kurierem, o kurierze
  • liczba mnoga: kurierzy, kurierów
  • kurierski – firma kurierska, przesyłka kurierska
  • kurierka – kobieta kurier

Przykłady użycia

  • Kurier zostawił paczkę u sąsiadów.
  • Dokumenty wyślemy kurierem jeszcze dziś.
  • W czasie wojny pracowała jako kurierka podziemia.

Uwaga: „przez kuriera” czy „kurierem”?

Oba połączenia są w użyciu: wysłać kurierem i wysłać przez kuriera. Pierwsze jest krótsze i częstsze w języku handlu.

Jak zapamiętać?

Kurier kursuje – kurs, kurier, kurierka, wszystko przez „u”. A „j” zostało w przedwojennych gazetach.