Poprawna forma to kurier – przez „u” i „i”. Zapisy „kórier” i „kurjer” są dziś błędne.
„U”, nie „ó”
„Ó” piszemy tam, gdzie w innej formie wyrazu słychać „o”, a także w kilku typowych zakończeniach (-ów, -ówka, -ówna). W wyrazie „kurier” nic takiego nie zachodzi: kurier, kuriera, kurierzy – wszędzie „u”. To wyraz obcego pochodzenia, a w zapożyczeniach „ó” zdarza się bardzo rzadko.
„I”, nie „j”
Zapis „kurjer” to pozostałość dawnej pisowni. Przed reformą ortografii z lat trzydziestych XX wieku w wyrazach obcych pisano „j” po spółgłoskach: kurjer, Marja, historja. Reforma zastąpiła je literą „i” i tak piszemy do dziś: kurier, Maria, historia. Formę „kurjer” spotkasz jeszcze w tytułach starych gazet, ale nie w dzisiejszych tekstach.
Odmiana i wyrazy pokrewne
- kurier, kuriera, kurierowi, kurierem, o kurierze
- liczba mnoga: kurierzy, kurierów
- kurierski – firma kurierska, przesyłka kurierska
- kurierka – kobieta kurier
Przykłady użycia
- Kurier zostawił paczkę u sąsiadów.
- Dokumenty wyślemy kurierem jeszcze dziś.
- W czasie wojny pracowała jako kurierka podziemia.
Uwaga: „przez kuriera” czy „kurierem”?
Oba połączenia są w użyciu: wysłać kurierem i wysłać przez kuriera. Pierwsze jest krótsze i częstsze w języku handlu.
Jak zapamiętać?
Kurier kursuje – kurs, kurier, kurierka, wszystko przez „u”. A „j” zostało w przedwojennych gazetach.
