Poprawna forma to honor – przez „h”. Zapis „chonor” jest błędny; to częsta pomyłka, bo „h” i „ch” brzmią w wymowie tak samo.
Dlaczego „h”?
„Honor” przyszedł do polszczyzny z łaciny, w której brzmiał i pisał się tak samo: honor. Wyrazy zapożyczone zwykle zachowują „h” ze źródła – dlatego piszemy hymn, historia, hotel, humor. Żadna polska wymiana nie wskazywałaby tu na „ch”, więc najprościej zapamiętać: łaciński honor, łacińskie „h”.
Wyrazy pokrewne
- honorowy – honorowy krwiodawca, gość honorowy
- honorować – honorować karty płatnicze
- honorowo – zachować się honorowo
- honorarium – wynagrodzenie autora, wykładowcy, prelegenta
Przykłady użycia
- Daję ci słowo honoru, że nikomu nie powiem.
- Dla drużyny to był mecz o honor.
- Zdobycie tego tytułu uznał za punkt honoru.
- Sklep nie honoruje już starych bonów.
Uwaga na „honorarium”
Ten wyraz sprawia kłopot nie tylko ortograficzny. W liczbie pojedynczej się nie odmienia: to honorarium, bez honorarium, o honorarium. W liczbie mnogiej ma formy honoraria, honorariów. Forma „honorarii” jest błędna.
Jak zapamiętać?
Honor, hymn i herb – trzy symbole, o które dba się szczególnie. Wszystkie zaczynają się od tej samej litery „h”.
