Poprawna forma to herbata – przez „h”. Zapis „cherbata” jest błędny, mimo że oba warianty brzmią w mowie tak samo.
Dlaczego „herbata” piszemy przez „h”?
To wyraz obcego pochodzenia. Wywodzi się z łacińskiego połączenia herba thea, czyli „ziele herbaty”. Pierwszy człon – herba, „ziele” – dał polskiej herbacie jej początek, razem z literą „h”. W zapożyczeniach „h” na początku wyrazu jest typowe: harmonia, historia, hotel, humor.
Rodzina wyrazów
- herbatka, herbatnik
- herbaciany – np. róża herbaciana, kolor herbaciany
- herbaciarnia – lokal, w którym pije się herbatę
W wyrazach herbaciany i herbaciarnia „t” wymienia się na „c”, ale początkowe „h” pozostaje bez zmian.
Przykłady użycia
- Poproszę dużą herbatę z cytryną.
- Zaparzyła dzbanek zielonej herbaty.
- Do herbaty podano kruche herbatniki.
Uwaga na odmianę
W celowniku i miejscowniku mamy herbacie: o herbacie, przy herbacie. Formy „herbatcie” czy „herbatie” są błędne – „t” przed „-e” zmienia się w „c”, tak jak w chata – chacie.
Jak zapamiętać?
Herbata to w końcu napar z ziół, czyli z herby – to samo „h” znajdziesz w wyrazie herbarium, czyli zielnik. Jeśli kojarzysz zielnik, nie pomylisz się przy herbacie.
