Poprawna forma to do zobaczenia – osobno. Zapis „dozobaczenia” jest błędny, choć w mowie całe pożegnanie wymawiamy jednym tchem.
Dlaczego osobno?
To połączenie przyimka do z rzeczownikiem zobaczenie w dopełniaczu. Wyrażenia przyimkowe z zasady piszemy rozdzielnie, także wtedy, gdy stały się utartymi formułami. Pozostałe pożegnania zachowują się tak samo:
- do zobaczenia
- do widzenia
- do jutra, do usłyszenia
- do potem, do wieczora
Przecinek przy zwrocie do kogoś
Gdy pożegnanie łączymy z imieniem lub innym zwrotem do adresata, oddzielamy je przecinkiem, bo zwrot do osoby (wołacz) zawsze wydzielamy:
- Do zobaczenia, Aniu!
- Kochani, do zobaczenia w przyszłym roku!
Przykłady użycia
- Do zobaczenia w poniedziałek!
- Pomachała nam i zawołała: „Do zobaczenia!”.
- Zakończył list krótkim „do zobaczenia wkrótce”.
„Do zobaczenia” czy „do widzenia”?
Oba zwroty są grzeczne, ale nieco się różnią. Do widzenia jest uniwersalne – mówimy je także obcym, np. w sklepie czy w urzędzie. Do zobaczenia zakłada, że się jeszcze spotkamy, więc brzmi cieplej i bardziej osobiście.
Jak zapamiętać?
Rozwiń pożegnanie w myślach: (cieszę się) do zobaczenia (ciebie). „Do” to przyimek jak w do domu czy do szkoły – a te zawsze stoją osobno.
