Poprawna forma to bochenek – przez „ch”. Zapis „bohenek” jest błędny.
Dlaczego „ch”?
Przy wyborze między „ch” a „h” rzadko pomaga wymiana. „H” bywa uzasadnione wymianą na „g”, „ż” lub „z” (druh – drużyna, wataha – watażka), „ch” – wymianą na „sz” (mucha – musze). W wyrazie „bochenek” żadna z nich nie zachodzi, dlatego pisownię trzeba zapamiętać. Pomaga to, że „ch” jest w polskich wyrazach rodzimych znacznie częstsze niż „h” – zwłaszcza w środku wyrazu: ucho, ochota, kucharz.
Odmiana – „e” znika, „ch” zostaje
bochenek, bochenka, bochenkowi, bochenkiem, o bochenku; liczba mnoga bochenki, bochenków. Drugie „e” wypada w odmianie (bochenka, nie „bocheneka”), ale „ch” jest we wszystkich formach.
Przykłady użycia
- Kup w piekarni bochenek żytniego chleba.
- Pokroiła świeży bochenek na grube pajdy.
- Na stole leżały dwa bochenki i kostka masła.
Z czym łączymy „bochenek”?
Najczęściej z chlebem: bochenek chleba, bochenek razowca. Tak nazywa się też bryłę o podobnym kształcie, np. bochenek sera. Mniejszy chleb czy bułkę nazwiemy raczej bułką lub chlebkiem, a nie bochenkiem.
Jak zapamiętać?
Połącz dwa słowa, które zawsze idą w parze: bochenek chleba. Chleb ma „ch” – i jego bochenek też.