Poprawna forma to po co – osobno. Zapis „poco” jest błędny w każdym kontekście.
Dlaczego osobno?
„Po co” składa się z dwóch wyrazów: przyimka po i zaimka pytającego co. Takie połączenia piszemy w polszczyźnie rozdzielnie. Ta sama zasada dotyczy całej grupy podobnych wyrażeń:
- po co – pytanie o cel: Po co tam idziesz?
- po to – odpowiedź: Po to, żeby kupić chleb.
- po czym – Wstał, po czym wyszedł.
- po cóż – książkowe, z cząstką „-ż” dopisaną do zaimka
Uwaga na wyrazy łączne
Niektóre wyrazy zaczynające się od „po” rzeczywiście piszemy razem, bo stały się jednym słowem: potem, poniekąd, pomimo. „Po co” do nich nie należy – obie jego części zachowały samodzielność.
Przykłady użycia
- Po co ci trzy pary identycznych butów?
- Nie rozumiem, po co tyle nerwów.
- Zapytał, po co przyszliśmy tak wcześnie.
Interpunkcja
W zdaniu pytającym bezpośrednim stawiamy na końcu znak zapytania: Po co to robisz? W pytaniu zależnym – kropkę, a przed „po co” przecinek: Nie wiem, po co to robisz.
Jak zapamiętać?
Zadaj pytanie inaczej: w jakim celu? – trzy wyrazy. „Po co” znaczy to samo i też składa się z osobnych słów.
