Poprawna forma to dopóki – łącznie i przez „ó”. Zapisy „dopuki”, „do póki” i „do puki” są błędne.
Łącznie, bo to spójnik
„Dopóki” jest spójnikiem wprowadzającym zdanie podrzędne czasowe. Choć historycznie powstał z połączenia elementów, dziś stanowi jeden wyraz i piszemy go razem – podobnie jak dopóty, dotąd, dopiero. W zapisie rozdzielnym „do póki” druga część nie miałaby samodzielnego sensu.
„Ó”, nie „u”
W tym wyrazie nie ma wymiany na „o”, więc pisownię trzeba zapamiętać. Pomaga to, że całą rodzinę piszemy tak samo:
- dopóki, dopóty
- póki – krótsza, nieco książkowa postać: póki czas
Para „dopóty – dopóki”
Oba wyrazy często występują razem i wskazują granicę czasu: dopóty… dopóki… Najbardziej znany przykład to przysłowie: Dopóty dzban wodę nosi, dopóki się ucho nie urwie.
Czy „dopóki nie” to błąd?
Nie. Połączenie dopóki nie jest w pełni poprawne i bardzo częste: Poczekam, dopóki nie wrócisz (czyli: aż wrócisz). Zdanie Poczekam, dopóki jesteś ma inny sens – oznacza „przez cały czas, gdy jesteś”.
Przecinek przed „dopóki”
Ponieważ „dopóki” otwiera zdanie podrzędne, stawiamy przed nim przecinek: Nie wyjdę, dopóki nie skończę. Gdy zdanie z „dopóki” stoi na początku, przecinek idzie po nim: Dopóki pada, zostajemy w domu.
Przykłady użycia
- Korzystaj z wakacji, dopóki trwają.
- Dopóki nie odpiszesz, nie mogę zarezerwować biletów.
- Będę próbować, dopóki mi się nie uda.
Jak zapamiętać?
„Dopóki” i „dopóty” to bliźnięta: obydwa łącznie, obydwa z kreską nad „ó”.
