Poprawna forma to tułów – najpierw „u”, potem „ó”. Zapis „tółuw” odwraca obie litery i jest błędny, podobnie jak „tółów”, „tułóf” czy „tłów”.
Dlaczego „ó” na końcu?
W odmianie wyrazu w drugiej sylabie pojawia się „o”:
- tułów – tułowia, tułowiem, w tułowiu
To „ó” wymienne – skoro w innych formach słychać „o”, w mianowniku piszemy „ó”.
Dlaczego „u” na początku?
W pierwszej sylabie żadnej wymiany nie ma: tułów, tułowia, tułowie – wszędzie „u”. Brak wymiany na „o” oznacza zwykłe „u”.
Dlaczego „w” na końcu?
Na końcu wyrazu słychać [f], ale w odmianie wraca „w”: tułowia. Dlatego zapis „tułóf” jest błędny – to samo zjawisko co w rękaw [rękaf] – rękawa.
Przykłady użycia
- Ćwiczenie wzmacnia mięśnie tułowia.
- Rzeźba przedstawiała postać z nagim tułowiem.
- Pies miał długi tułów i krótkie łapy.
- Przy skłonach staraj się nie skręcać tułowia.
Co znaczy „tułów”?
To środkowa część ciała – bez głowy i kończyn. W języku potocznym bywa zastępowany słowem korpus, a w anatomii mówi się też o tułowiu owadów, który łączy głowę z odwłokiem.
Jak zapamiętać?
Odmień wyraz na głos: tułów – tułowia. W drugiej sylabie „o” pojawia się samo, a w pierwszej nigdy – więc tylko druga dostaje kreskę.
