Poprawna forma to chandra – przez „ch”. Zapis „handra” jest błędny, choć wymowa obu wersji jest taka sama.
Co to jest chandra?
„Chandra” to potoczne określenie przygnębienia, złego nastroju, melancholii bez wyraźnej przyczyny. Mówimy, że ktoś ma chandrę, wpadł w chandrę albo że dopadła go chandra. To słowo z języka codziennego – w tekście naukowym czy medycznym użyjemy raczej wyrazów przygnębienie albo obniżony nastrój.
Dlaczego „ch”?
W wyrazie „chandra” nie działa żadna wymiana, która rozstrzygałaby o pisowni: nie ma formy z „sz” ani z „g”, „ż” czy „z”. Pisownię trzeba zapamiętać, tak jak w wielu innych wyrazach zaczynających się od „ch”: chmura, chłód, chory.
Odmiana
chandra, chandry, chandrze, chandrę, chandrą, o chandrze. Liczby mnogiej zwykle nie używamy. Zwróć uwagę na celownik i miejscownik: chandrze, a nie „chandrzy”.
Przykłady użycia
- W listopadzie zawsze łapie mnie jesienna chandra.
- Na chandrę najlepszy jest spacer i gorąca herbata.
- Od kilku dni chodzi z chandrą i z nikim nie rozmawia.
Synonimy
- przygnębienie, smutek
- melancholia – też przez „ch”!
- zły humor, potocznie dół (mieć doła)
Jak zapamiętać?
Chandra i melancholia chodzą w parze – i obie mają w sobie „ch”. Gdy zrobi ci się smutno, pomyśl o chmurze nad głową: też przez „ch”.
