Poprawna forma to mówić. Zapis „muwić” jest błędny – „ó” w tym wyrazie wymienia się na „o”, więc nie może być zwykłym „u”.
Skąd „ó” w wyrazie „mówić”?
To podręcznikowy przykład „ó” wymiennego. Jeśli w innym wyrazie z tej samej rodziny słyszymy „o”, w miejscu wątpliwym piszemy „ó”:
- mówić – mowa
- wymówić – wymowa
- rozmówca – rozmowa
- mównica – mowa
Sprawdzian jest szybki: zanim napiszesz „u”, poszukaj wyrazu pokrewnego z „o”. Jeśli taki istnieje, piszesz „ó”.
Odmiana – „ó” zostaje wszędzie
mówię, mówisz, mówi, mówimy, mówicie, mówią; w czasie przeszłym mówiłem, mówiła, mówili; tryb rozkazujący mów, mówmy. W żadnej z tych form nie piszemy „u”.
Przykłady użycia
- Proszę mówić wolniej, nie nadążam z notowaniem.
- Mówiła, że wróci przed ósmą.
- Nie mów nikomu o niespodziance.
Uwaga na „mówić” w połączeniach
Bez zmian zostaje także pisownia rozdzielna z „nie”: nie mówić, nie mówię – bo „nie” z czasownikami piszemy osobno. Łącznie piszemy natomiast rzeczownik niemówienie (np. niemówienie prawdy).
Jak zapamiętać?
Wystarczy jedno zdanie: mowa jest srebrem. Skoro jest „mowa”, to „mówić” musi mieć „ó”.